Η ζωή σε ξεκολλάει οταν εσυ δεν θελεις να αλλαξεις!

Το πιο μεγάλο όριο είναι να νομίζουμε πως γνωρίζουμε. Τη στιγμή που υποθέτουμε πως ξέρουμε, κολλάμε. Η ζωή σε ξεκολλάει!
 
Αν δεν ξεκολλήσεις απο μονος σου, αν μενεις στα ιδια και τα ιδια καποια στιγμη η ιδια η ζωη σε σπρωχνει προς τα περα...Δεν χρειαζετε να αλλαξεις ανθρωπους και καταστασεις αλλα τον ιδιο σου τον εαυτο! Εκει ειναι το μυστικο...

Αλιως οπου και να εισαι θα κανεις παλι το ιδιο μοτιβο και θα επαναλαμβανεσαι!Ετσι Ειναι ο Χαρακτηρας, Ετσι Σoυ Μαθαν Οι Γονεις, Σου ετσι και η κοινωνια!

Η Ζωη ομως "Φυση" εχει αλλα σχεδια για σενα !Ακολουθα το ρευμα οπως ελεγε και ο Ηρακλειτος ασε τα πραγματα να πανε οπως ερχονται και μη σπρωχνεις το ποταμι!

   Μαθε να εισαι αυτο που σου συμβαινει,Μαθε να κανεις τη ρουτηνα γιορτη! Μαθε Να Βαριεσαι, μαθε να εισαι αυτος που εισαι, Και οχι καποιος αλλος! Μαθε...

   Μην Ακολουθεις κανεναν να κανεις αυτο που πραγματικα νιωθεις και οχι μαζι με τις μαζες (το πληθος) αυτες ειναι κολλημενες εκει που ειναι, στον  "καταναγκασμο" Θελεις και εσυ να εισαι εκει? 

   Κοιτα μονο το τι αντεχεις και τι μπορεις να κανεις για ενα καλυτερο Σημερα, Μια Καλυτερη Στιγμη!

   Γιατι Περα απο τις στιγμες δεν υπαρχει τιποτε αλλο και αυτες τις χτιζεις εσυ και κανεις αλλος....


   Το αγνωστο ειναι τωρα και οχι στο μελλον που θελεις να πιστευεις και προβαλεις συνέχεια γιατι απλα δεν υπαρχει. Eιναι φανταστικο.Ειναι μια παρασταση του μυαλου σου, δεν εισαι εσυ!

    Ολοκληρη η υπαρξη (φυση) ζει στο τωρα, ζει στο παρον και υπαρχει αυτη η αρμονια γυρω σου ομως εσυ δεν την βλεπεις γιατι εισαι καπου αλλου παντα .Πιστευεις οτι παντου ειναι καλυτερα εκτος απο εκει που εισαι, στο τωρα δηλαδη!

"Αυτο εγω το ονομαζω παρανοια".

   Ειμαι παρανοικος με το να ζω καπου αλλου με το να ζω στο μελλον με το να ειμαι προσκολλημενος στο παρελθον.

   Οι ανθρωποι πλεον δεν ειναι διατεθιμενοι ουτε να ζησουν αλλα ουτε και να πεθανουν.


    Ζουν φυλακισμενοι μεσα στο μυαλο τους και ετσι υπαρχει και ο φοβος μεσα τους ο φοβος της ζωης,στην πραγματικοτητα αν ο φοβος που νιωθεις ειναι για κατι το ανυπαρκτο εκεινη τη στιγμη, ο φοβος σου αυτος ειναι απλα φανταστικος ,υποφέρεις απο κατι που δεν ειναι πραγματικο.Οταν αυτο γινεται για πολλα χρονια το μετατρεπεις σε συνηθεια και κλεινεσε ολο κι περισοτερο στο εγω σου,πιστεύεις οτι ειναι πιο ασφαλες οτι εσυ βλεπεις καπως διαφορετικα τη ζωη και οτι κανεις δεν σε καταλαβαινει,ετσι ο φοβος κυριαρχει μεσα σου. Όταν λοιπον θα ερθεις σε επαφη με την πραγματικοτητα καποια στιγμη θα υποφέρεις ακομα περισοτερο διοτι ολα αυτα τα χρονια κρυβοσουν μεσα στο μυαλο σου ειχες ξεχασει πως ειναι να ζεις πραγματικα ,κανεις ομως δεν το παραδεχετε αυτο στον εαυτο του,οι περισοτεροι νομιζουν οτι ετσι πρεπει να ειναι η ζωη και ετσι χανουν την ουσια.


   Σε οποιον ανθρωπο και αν πας και του πεις  "συγνωμη αυτο που εκανες δεν μου αρεσε η συμπεριφορα σου" θα αντιδρασει ασχημα λογο του φοβου που νιωθει, για να μην αποκαλυφθει το ποιος πραγματικα ειναι,δεν θα μιλησει δεν θα κανει διαλογο μαζι σου,δεν ξερει να επικοινωνεί,δεν εχει μαθει,αρχιζει αμεσως ο πολεμος.Και ομως ενας ανθρωπος σου μιλησε ομορφα για κατι που εκανες και εσυ του επιτιθεσαι παρολο που ηταν αληθεια αυτο που σου ειπε.Ο λογος ειναι οτι χτιζουμε τοσο ομορφα αυτο που θελουμε να ειμαστε μεσα στο μυαλο μας και οταν καποιος μας μιλησει απο φοβο να μην φανερωρουμε, αμυνομαστε και βγαζουμε νυχια ,αντι να δεκτουμε αυτο που εγινε και να κοιταξουμε καταματα τον εαυτο μας και το πως συμπεριφερομαστε βελτιονοντας μας προς το καλυτερο.Η συμπεριφορα μας ειναι η υλη της ψυχης μας και δεν αλλαζουμε για τι ετσι πρεπει,οχι για τους αλλους μα για εμας τους ιδιους.Ειναι επιλογη μας το να μεγαλωσουμε και φερει ευθυνη το να να εισαι συνειδητος.


    Φοβομαστε να δειξουμε τι αισθανομαστε στο συντροφο μας απο φοβο πως θα το παρει και τι θα μας πει.Φοβομαστε να μιλησουμε στις οικογενειες μας απο φοβο μη παρεξηγηθουν για αυτο που θα ακουσουν,φοβομαστε να μιλησουμε στον εργοδοτη μας απο φοβο μη χασουμε τη δουλεια μας και ετσι επιλεγουμε να μενουμε κλεισμενοι μεσα μας καταπιεζοντας το ποιοι πραγματικα ειμαστε και οσο περναει ο καιρος και μεγαλωνουμε στο σωμα μενουμε ανωριμοι στο πνευμα και ο ανθρωπος που ειμαστε χανει την ταυτοτητα του και ετσι απλα υπαρχουμε σαν προσωπειο (προσωπικοτητα) και οχι σαν ατομα (ατομικοτητα), ειμαστε αυτο που θα θελαμε να φαινομαστε στους αλλους και οχι αυτο που ειμαστε πραγματικα.

    Ετσι παιζουμε ρολους και ειμαστε τοσο πειστικοι που ακομη και εμεις οι ιδιοι τους πιστεβουμε και ταυτιζομαστε,μονο που αυτο δεν ειναι αληθεια ειναι ενα ψεμα, και εμεις το μονο που κανουμε ειναι υπαρχουμε μεσα το ψεμα μας  απο φοβο γιατι ξερουμε μεσα μας οτι δεν ειμαστε εμεις αλλα η μασκα μας.,κατι αλλο οχι ομως εμεις Αυτο που νιωθουμε εχει πεθανει εδω και καιρο απο ενα φοβο που δεν υπαρχει πραγματικα απλα νομιζουμε οτι υπαρχει, το εγω μας θελει να υπαρχει!!!


    Και μετα απο αρκετα χρονια δεν μπορουμε να καταλαβουμε τι μας συμβαινει και πηγαινουμε στους ψυχιατρους/ψυχολογους για να μας πουν τι εχουμε.περνουμε φαρμακα για να γινουμε καλα ομως το μονο που κανουμε ειναι αν μας σκοτωνουμε ακομη πιο πολυ..και ο λογος? Να μην δειξουμε αυτο που πραγματικα ειχαμε μεσα μας σε μια στιγμη αθανασιας (ψυχη) φοβουμενοι την αντιδραση των ανθρωπων γυρω μας ετσι σιγα σιγα αρχιζει η ανειλικρινεια, αρχιζουν οι ρολοι και χανεις καθε τι αληθινο ειχες μεσα σου.

    Τον εαυτο σου,που ο μονος τροπος για να τον βρεις ειναι να ερθεις σε τριβη μαζι του.Να τον βγαλεις προς τα εξω,να τον εφρασεις,να του μαθεις αυτο που φοβατε ωστε να το αποδεχτει. Οταν νομιζεις οτι φοβασε κατι πηγαινε καντο και θα δεις οτι δεν υπαρχει κανενας φοβος εκει οτι απλα ηταν ενα μερος της φαντασιας σου.

    Μαθε να εκφραζεις αυτο που αισθανεσαι οπως και αν νομιζεις οτι θα ακουστει αυτο, να βγαζεις αυτο που πραγματικα σου συμβαινει μεσα σου και οχι αυτο που θα ηθελαν οι αλοι για σενα να εισαι,χωρις να φοβασε οτι καποιος να φυγει μακρια σου αν δειξεις ποιος πραγματικα εισαι αν φυγει εφυγε,δεν ηταν ποτε εκει!!!


"Στις ερωτικες σχεσεις συμβαινει αυτο":

   Κανεις δεν δειχνει αυτο που πραγματικα ειναι απλα περιφερονται οι επιφανειες των ανθρωπων χωρις να υπαρχει βαθος. 

   Εκει δεν υπαρχει αγαπη υπαρχει μονο φοβος και το μονο που προσφέρει ο ενας στο αλλο ειναι καταπιεση.

   Ειμαστε μαζι γιατι απλα φοβαμαι μη σε χασω απο διπλα μου και χρειαζετε να βρω καποιον/α αλλον.και ομως αυτο δεν βοηθαει μια σχεση αυτο την καταστρεφει με τον καιρο γιατι δεν υπαρχει αγαπη και εμπιστοσυνη παραμονο κτητικοτητα και φοβος.

   Ο φοβος του να μεινω μονος μου και πως θα με αντεξω τωρα? 

   Αν ομως δεν μαθεις να αγαπας τον εαυτο σου οταν εισαι μονος σου πως μπορεις να αγαπησεις καποιον αλλο, απο φοβο?

   Εκει δεν υπαρχει αγαπη και τον αλλο τον σκοτωνεις σιγα σιγα και στο τελος δεν σε γεμιζει ουτε αυτος που καποτε νομιζες πως αγαπουσες.

   Στο ονομα της αγαπης δεν υπαρχει ο φοβος οπως και το αντιστροφο...

   Ετσι λοιπον αγκαλιασε τους φοβους σου ,μαθε να τους μοιραζεσαι με τον ανθρωπο που ειναι διπλα σου και αντιμετώπισε τους.

   Μιλησε του για σενα και αυτος θα σε ακουσει ,κανε ομως μια προσπαθεια και εσυ χωρις να περιμενεις ανταποκριση απλα καντο .

    Μαθε να επικοινωνεις, ακομα δεν ξερεις ,κανεις δεν ξερει τιποτα αν δεν δοκιμασει και ας αποτυχει ,αφησε το Θεο μεσα σου να γινει ενα με τον αλλο αυτος ειναι ο προορισμος ,η ολοτητα.. Αν δεν δουλευει αυτο για σενα κανε μια προσπαθεια και γνωρισε τον εαυτο σου χωρις να χτιζεις κλουβια βαζοντας μεσα τους ανθρωπους που σου προσφερουν αυτο που δεν μπορεις να δωσεις εσυ στον εαυτο σου.Μεινε μακρια και βρες το μονος σου,δεν θα παθεις τιποτα με το να ζησεις μονος μεχρι να μπορεσεις να σε αποδεχτεις και να σε αγαπησεις .Παρατηρησε τον εαυτο σου,γινε φιλος μαζι του,μαθε τι σε εκφραζει,δοκιμασε να κανεις πραγματα  που νιωθεις την αναγνη να κανεις και προχωρα μη μενεις στο φοβο.Ο φοβος το μονο που κανει ειναι να σε φυλακιζει μεσα σου ετσι κανει το ΕΓΩ ,ζησε στο τωρα και οχι καπου αλλου αυτο ειναι το κλειδι αυτο ειναι το νοημα μιας ελευθερης ζωης...


   Κανεις δεν προκειτε να σε σωσει ουτε οι θρησκειες ουτε οι ψευτικοι σωτηρες που ψαχνεις να βρεις και αυτοι φοβισμενοι και ειναι γιαυτο φτιαχνουν ναους και αγαλματα για να πιαστουν απο καπου. 

   Σου έχουν πει ότι κάτι είναι βασικά λάθος με τη ζωή σου. Σου έχουνε πει ότι γεννήθηκες αμαρτωλός. Σου έχουν πει ότι δεν μπορεί να βγει τίποτα καλό από τη ζωή σου, τη δίκη σου ούτε κανενός άλλου. Τίποτα εφικτό δεν είναι σε αυτή τη γη. Γι' αυτό πρέπει να βρεις έναν ελευθερωτή,πρέπει να βρεις έναν ελευθερωτή εναν αγιο που να μπορεί να σε ελευθερώσει από τον εαυτό σου, που να μπορεί να σε πάει στο θεό.


    Η ζωή λένε, δεν αξίζει να τη ζεις, απόφυγέ την! Αν ζεις, θα βουτιέσαι όλο και περισσότερο στην αμαρτία. Και όταν αισθάνεσαι να σε τραβάει η ζωή, γεννιέται ο φοβος γιατι ετσι στο εχουν περασει μεσα σου απο τη μερα που γεννηθηκες. Αρχίζεις να νιώθεις πως κάτι κάνεις στραβά και τα παρατας!

  Πως μπορείς να ζήσεις , όταν πολεμάς διαρκώς;

    Η ζωή όμως είναι πανέμορφη. Είναι φυσικό να σε τραβάει η ζωή. Είναι φυσικό να είσαι ερωτευμένος. Είναι φυσικό να χαίρεσαι, να γελάς, να χορεύεις. Όλα όσα είναι φυσικά όμως καταδικάζονται. Πρέπει να πας εναντίον της φύσης σου, σαυτό σου διδάσκουν εδώ και αιώνες. Ο Βουδας ειχε πει οτι :Τόσοι πολλοί άνθρωποι διάλεξαν τη θρησκεία τους από φόβο έτσι ζουν σε μια κόλαση.

    Δεν είναι ούτε θρησκεύομενοι ούτε κοσμικοί. Ζουν στην αναποφασιστικότητα...αγαπησε τον εαυτο σου και στοτωσε το Εγω, η ιδέα του εγώ δημιουργεί το φόβο του θανάτου Όταν δεν υπάρχει εγώ δεν υπάρχει θάνατος, Είσαι απόλυτη σιωπή, ανυπαρξία θανάτου, αιωνιότητα, όχι σαν εσένα, αλλά σαν ανοιχτός ουρανός, αμόλυντος, από την ιδέα του εγώ του εαυτού, ακαθόριστoς, Τότε δεν υπάρχει φόβος....

  "Μίλα μη φοβάσαι γι αυτο εχεις το στομα αλλα οι ανθρωποι ουτε αυτο δεν γνωριζουν, ΟΤΙ ΤΟ ΕΧΟΥΝ ΓΙΑ ΝΑ ΜΟΙΡΑΖΟΝΤΑΙ!"